ถ้าคิดว่าคำสอนโบราณต้องกดผู้หญิง ลองอ่านหน้าที่ที่พระพุทธเจ้ากำหนดให้ "สามี" ทำต่อภรรยา เมื่อ 2,500 ปีก่อน — ในยุคที่สังคมรอบข้างมองภรรยาเป็นสมบัติของสามี
"สามีพึงบำรุงภรรยาผู้เป็นทิศเบื้องหลังโดยหน้าที่ ๕ ประการ คือ ๑. ให้เกียรติยกย่อง ๒. ไม่ดูหมิ่น ๓. ไม่ประพฤตินอกใจ ๔. มอบความเป็นใหญ่ให้ ๕. ให้เครื่องแต่งตัว"
พุทธพจน์จากสิงคาลกสูตร — พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๑ ข้อ ๒๖๙
ไล่ดูทีละข้อ: ให้เกียรติและไม่ดูหมิ่นขึ้นเป็นสองข้อแรก — การพูดจาถากถาง เหยียดหยาม ทำให้ขายหน้าต่อหน้าคนอื่น คือการผิดหน้าที่พื้นฐานที่สุด ไม่นอกใจถูกระบุไว้กับฝั่งชายชัดเจน (ในยุคที่หลายวัฒนธรรมถือว่าชายมีภรรยาหลายคนได้ตามสบาย) มอบความเป็นใหญ่ให้ — ยกอำนาจบริหารบ้านให้ภรรยาจริงๆ ไม่ใช่ให้ทำงานบ้านแต่ตัดสินใจไม่ได้ และให้เครื่องแต่งตัว — ใส่ใจความสุขเล็กๆ ของเขา ไม่ใช่แค่จ่ายค่าน้ำค่าไฟแล้วถือว่าจบหน้าที่
"ภรรยา...ย่อมอนุเคราะห์สามีด้วยหน้าที่ ๕ ประการ คือ ๑. จัดการงานดี ๒. สงเคราะห์คนข้างเคียงดี ๓. ไม่ประพฤตินอกใจ ๔. รักษาทรัพย์ที่สามีหามาได้ ๕. ขยันไม่เกียจคร้านในกิจทั้งปวง"
พุทธพจน์จากสิงคาลกสูตร — พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๑ ข้อ ๒๖๙
ฝั่งภรรยาเน้นบทบาท "ผู้บริหารภายใน" ตามการแบ่งงานยุคนั้น: บริหารงานบ้าน ดูแลคนรอบข้างทั้งสองตระกูล (ข้อ 2 คือทักษะการทูตในบ้านแท้ๆ) ซื่อสัตย์ รักษาทรัพย์ (สอดคล้องอารักขสัมปทาในเรื่องการเงิน) และขยัน — ยุคนี้ที่หลายบ้านทั้งคู่ทำงานนอกบ้าน สองลิสต์นี้อ่านรวมกันแล้วแบ่งตามความถนัดได้เลย แก่นไม่เปลี่ยน: เกียรติ + ซื่อสัตย์ + บริหารทรัพย์ร่วมกัน + ขยันทั้งคู่
"ไม่ประพฤตินอกใจ" ปรากฏทั้งฝั่งสามี (ข้อ 3) และภรรยา (ข้อ 3) — เป็นหน้าที่เดียวที่สมมาตรเป๊ะ เพราะมันคือกระดูกสันหลังของความสัมพันธ์ ข้ออื่นบกพร่องแล้วซ่อมได้ แต่ข้อนี้พังแล้วที่เหลือพังตาม (สอดคล้องกับสมชีวิสูตรที่ให้คู่ "มีศีลเสมอกัน" เป็นเงื่อนไขของการอยู่กันยาว)